Een vreemde reis

Op vrijdag ging ik naar Bradford. Op weg terug naar huis had ik een avontuur, dat ik echt niet wilde. Op de snelweg was er een lange file, dus ging ik door Halifax. Ik ken wel de weg door Halifax, maar dankzij de zon, die in mijn ogen scheen, ik miste het juiste kruispunt en ging ergens anders, waar ik was niet vroeger geweest. Ik reed door een dorpje op de top van een grote heuvel, dat Mount Tabor heette. Ik draaide me links, want ik dacht dat je juiste weg daar was, en op de rechterkant was er niks. Ik was in een doolhof van kleine dorpjes, kleine wegen en grote heuvelen. Sommige van de hellingen waren zo steil, dat ik vroeg me of de auto ze kon klimmen. Ik was blij dat het niet donker was. Er waren ook heel oude huizen, dat van steen gebouwd waren, en met verticale raamstijlen tussen de ramen. Als er geen autos buiten waren geweest, ik zou gedacht hebben dat ik terug in tijd was gegaan, en zou misschien wat mensen ontmoeten, die de dialekt van Yorkshire zoals de Tudors spraken. Eindelijk vond ik de juiste weg en terug naar Manchester kwam. Ik vertrok Bradford om 16u: ik bereikte Manchester om 19u.

Deze foto is door Stephen Craven (Creative Commons licence). Het is het gezicht van Mount Tabor. (Natuurlijk, vorige vrijdag hadden we geen sneeuw.) Het is een mooi gebied, maar het is gemakkelijk om verloren te worden.

Deze foto is door Phil Markham (Creative Commons licence). Dit is het gezicht naar Wainstalls.

Deze foto is door Michael Steele (Creative Commons licence). Hier ziet je de stijl van de oude huizen. Je kunt alle mooie foto's van Groot-Brittannie zien, op een website dat "Geograph" heet.(www.geograph.org.uk/).

Een droevige dag

Gisteren om 10u of zo belde Sheila me op. "Mabel is ziek," zei ze. "Ik heb de dierenarts opgebeld." Toen ik arriveerde, Mabel lag op de vloer van haar schuur, duidelijk benauwd. We hadden dit verwachten. Ze kon niks eten omdat ze te veel tandpijn had. De pilletjes (pijnstillers) waren nutteloos en ze was te oud voor verdoving. De dierenarts vond ook een grote massa op haar borstbeen. Misschien had ze kanker ook, maar dit weten we echt niet. Er was niks meer te doen, en we moesten haar laten ingeslapen.
De foto boven is van Mabel en haar vriend Mack, en ook Lucy, een derde geit dat we hadden in 2003, toen Mack en Mabel kwamen naar Millstream. Mack en Lucy zijn al gestorven een paar jaren geleden.
Nu gaan we geen geiten meer hebben - er zijn te veel regelen, dankzij DEFRA, de landbouwvereniging.
Na de dierenarts was gegaan, ik ging terug naar huis en meer van de Nieuwsbrief van Millstream schreef. Ik heb nu 5 van 8 pagina's gedaan.

Viooltjes

Vandaag kochten we een paar viooltjes van Morrisons. Ik plantte ze in de tuin 's namiddags. Het weer is een beetje beter, zonnig maar nog met een koude wind.
Morgen moet ik de Nieuwsbrief in Microsoft Publisher zetten. (Tenminste moet ik beginnen.)
Vorige zaterdag kocht ik wat namaakjuwelen van de kofferbakverkoop bij Sint-Jans kerk. Het was heel goedkoop. Gisteren sorteerde ik de dingen en vandaag zette ik de losse kralen op eBay in kleine plastieke zakken. Iemand heeft al wat gekocht.

Ik ken niks over juwelen, maar veel mensen maken hun eigen halskettingen en zo. Het is een populaire liefhebberij. Ik heb veel meer dingen te verkopen.

Tuin in een theekopje

Gisteren ging ik naar Bradford om mijn moeder naar de tandarts te nemen. Dan gingen we naar Morrisons en deden alle gewone dingen. Vandaag ga ik naar Millstream om het eerst kladje van de Nieuwsbrief op te halen. Iedereen heeft het gelezen, en verschillende veranderingen gemaakt. Een deel van de Nieuwsbrief is al redelijk droevig, omdat ik over Aurora en Tabor moet schrijven, die gestorven zijn

, en nu lijkt het niet goed voor Mabel, als haar tanden niet beter worden.
Dit weekend ga ik de echte Nieuwsbrief in Microsoft Publisher schrijven.
Gisteravond gingen we naar de maandelijkse WI-vergadering. Een tuinman van Daisy Nook tuincentrum kwam en gaf een gesprek over bloemen en planten van de lente. Het was heel interessant en na zijn gesprek waren er veel vragen. De wedstrijd was "een tuin in een theekopje". Sue was de winnaar.

Te veel tanden

'S ochtends ging ik naar de tandarts. Ik moet 2 kleine vullingen laten doen, verdorie. Ik had er geen van nodig voor de vorige 5 jaar of zo. Nu moet ik heel veel meer dingen op eBay zetten, om te betalen ervoor. Ik ging naast naar Millstream. We verwachten een bezoek van de dierenarts van Mabel. Rosemary zei dat de dierenarts al geweest was. Mabel heeft tandpijn, maar ze is te oud voor verdoving. Hij gaf een pijnstiller aan haar door injectie, en ook wat pilletjes. We moeten zien hoe ze doet. Ze is een mooie geit, maar ze is altijd bang van mensen geweest. Wat we doen maakt geen verschil.
Vandaag is het weer veel beter. De zon schijnt. Het is nog winderig. Morgen moet ik naar Bradford gaan, omdat mijn moeder een afspraak met haar tandarts heeft. Vandaag ben ik beu van tanden.

Juwelen van de Renaissance

Een paar foto's dat ik in het British Museum nam.

Bij het ziekenhuis in Bradford

Op vrijdag gingen mijn moeder en ik naar het ziekenhuis. We arriveerden een heel uur te vroeg voor de afspraak, maar we vonden een parkeerplaats, dat we konden nauwelijks geloven. De hartscanafdeling lag op de andere kant van het ziekenhuis, en we gingen overal, omdat we hem niet konden vinden. Ik duwde mijn moeder in haar rolstoel. Ze houdt niet ervan, maar ze kan niet zover lopen. Op weg naar de hartscanafdeling, we gingen bergafwaarts. Op weg terug naar de auto, we gingen bergop. Mijn moeder is niet precies klein, en die rolstoel is niet gebouwd om te rennen. Ik moest drie keer op weg rusten, en dacht dat ik de hartverzorgingszaal zelf nodig zou hebben.
We reden dan naar Morrisons. Ik deed de boodschappen van mijn moeder, en we aten ons avondmaal in de cafe. Om 20u00 was ik terug naar huis.

Ik kijk niet uit naar morgen

Ik ben nog bezig op Picasa met alle foto's dat ik vorige week nam. Chris is met wat antibiotica begonnen. Ze hoest nog, maar ze voelt zich een beetje levendiger. Ik ben alle week druk geweest, maar er is niet veel gebeurd. Morgen moet ik naar Bradford gaan en mijn moeder naar het ziekenhuis meenemen, om haar hartscan te laten doen. Ik heb een hekel aan dit ziekenhuis, er zijn geen genoeg parkeerplaatsen. We weten niet waar de afdeling van radiologie is. We gaan de rolstoel van mijn moeder nemen. Ze gebruikt hem niet veel, maar ze kan niet heen en terug rond een groot ziekenhuis wandelen, en je kunt nooit een rolstoel vinden als je arriveert.
Vannacht is het een beetje warmer, en nu regent het weer.

Londen, deel 2

Vorig weekend had Chris met nog een zware verkoudheid begon. Toen we naar bed gingen, ze hoestte en ze hoestte. Zelfs als ze niet hoestte, verwachtte ik meer hoesten, dus kon ik niet zelf slapen. Eindelijk om 01u00 of zo viel ik in slaap. En dan werd ik weer wakker. Chris zei, "Je hebt meer slaap gehad dan je denkt." "Waarom?" vroeg ik. "Hoe laat is het?" Ik dacht dat ze "Vier uur" of iets zou zeggen, maar ze zei, "Vijf over half twee."
Ik kreunde. Het leek op een eeuw voor ik terug in slaap viel. Rond 06u00 zei Chris met luide stem, "Ik heb de slechtste nacht van slaap in mijn heel leven gehad!" Ze keek naar me. "Je snurkte," klaagde ze. "Het spijt me," antwoordde ik, "maar je was al wakker omdat je niet met hoesten kon stoppen. Je hoestte, of ik snurkte, of niet." We kleeden ons aan en gingen naar de ontbijtkamer. We genoten van het ontbijt, maar er waren te veel personeel, die vroegen of alles OK was, altijd. Je kon nauwelijks je eieren eten, zonder iemand kwam en vroeg iets stom, en liet je niet maar rust.
Chris besliste om in een taxi naar The Royal Courts of Justice te gaan. De taxi nam me terug naar het British Museum. De wind was zo ijzig, zelfs kouder dan op woensdag, dat ik wilde niet rond Londen lopen, dat gewoon geniet ik er veel van. De prijsceremonie zou naar het eind om 15u30 komen, dus verwachtte ik een telefoongesprek om 16u of zo. Ik ging heen en terug in het museum en nam veel meer foto's, tot om 14u30 hoorde ik mijn gsm voor de eerste keer. Chris was heel boos, zoals ik in deel 1 zei. Ze wilde terug naar Manchester op een vroegere trein vertrekken, maar nu was het te laat. Ik kon niks juist doen.
Nu heb ik haar verkoudheid gekregen.

Het mechanische galjoen in het Britse Museum. Het dateert van 1585.  

Londen

Op donderdagnamiddag nam ik deze foto van Chris naast het Paard van Selene in het British Museum. Het is een mooie foto van haar. Hoewel ze was boos met mij. Ze dacht dat ik mijn gsm niet had aangedraaid, maar het museum was zo lawaaierig met ongeinteresserde schoolkinderen, die zoals kudden van olifanten rondliepen, dat toen ze het mobieltje opbelde, ik had niet het GEHOORD. Ze geloofde me niet.
We waren in Londen voor twee dagen, maar het is een lange verhaal.
We gingen naar Londen op woendsagmorgen, omdat Chris een prijsceremonie bij The Royal Courts of Justice op donderdag had. De reis was heel plezierig. De zon scheen (en ik mijn reisziektepilletjes me had herinnerd.) We liepen naar het hotel, een zogenaamd "budgethotel", dat we niet ervan hielden. Onze kamer lijkt op een schoenendoos, en het bed was zelfs kleiner dan gewoon.
Het weer was kouder dan het in Manchester was geweest, met een ijzige wind, dat zoals een mes sneed. We wandelden naar het British Museum, dat slechts een paar straten weg was. Toen we binnen gingen, we beseften dat het nog de Paasvakantie was, en dus het museum was vol kinderen, zowel als toeristen. Er was een vreselijk lawaai. Je verwacht een museum een beetje rustiger te zijn. Hoewel rondliepen we en namen heel veel foto's, dat ik op dit moment kijk naar met Picasa. We aten ook wat lunch in The Gallery Cafe (heel duur!) Op weg terug naar het hotel vonden we een "Tesco Direct" en kochten een paar sandwiches en zo. We waren zeer moe en wilden niet weer buiten te gaan. Mijn voeten voelden zich negentig jaar oud.
Om 23u00 beslisten we dat we graag in slaap zouden vallen. En dan begon het echte plezier.
Ik zal meer schrijven morgen.

Auroras Encore wint The Grand National

Deze namiddag heeft Auroras Encore the Grand National gewonnen, op 66-1.
Ik heb een kleine weddenschap gehad, en Chris en ik hebben £90 gekregen. (We kozen ook de tweede en derde paarden, Cappa Bleu en Teaforthree).
Misschien heeft Aurora de kat ergens een rol erin, omdat ik dit paard nooit zou gekozen hebben, maar hij heeft haar naam.

 Hier is een foto uit de oude doos. Ze zit op de sandwich toaster in de keuken van Millstream. Wilde ze een toasted sandwich, of was het warmer erop?