Een vreselijke dag

Gisteren was een hele slechte dag. Ik stond om 06u30 op, en reed naar Bradford om mijn moeder naar de tandarts te nemen. Hoewel zat ik in een file voor bijna twee uur. Eindelijk bereikte ik mijn moeders huis om 9u. Op de behandelkamer van de tandarts, hij zei dat haar tand gebroken had, en had uitkomen nodig. Hij probeerde om de tand te verdoven met injecties, maar dat werkte niet, want er was een infectie in. Dus moeten ze antibiotica voor een week nemen, en volgende maandag teruggaan.
We gingen naar Morrisons om de antibiotica te ophalen van zijn apotheek, dan terug naar haar huis. Toen ik had zekerheid gemaakt dat mijn moeder zich goed voelde (of tenminste OK), en een beetje lunch gehad, dan reed ik naar Chorley, rond 60 mijlen weg van Bradford. Op de M62 voelde ik me doodmoe. Ik had niet goed geslapen, want je altijd wakker te vroeg wordt, als je moet vroeger dan gewoonlijk opstanden, nietwaar? Soms voel ik me dat ik in het midden van de snelweg ga slapen.
Ik bereikte de wegrestaurant op de M61 en dronk een kopje straffe koffie, voor ik naar Chorley ging. Ik had buiten de klaskamer voor een paar minuten gezet, met een van mijn klasgenoten, toen opkwam de receptioniste en zei, "Wachten jullie voor de cursus Nederlands?"
"Ja," antwoordden we.
"Carla heeft pas opgebeld," zei ze. "Ze is ziek. Ze heeft het zogenaamd brakendvirus van de winter. Ze is in de auto op de snelweg ziek geweest."
"Ocharme," zeiden we.
"Zouden jullie graag een fiche voor een gratis kopje koffie hebben?" vraagde ze. Ik ga het mijne volgende week gebruiken, als ik de hele dag zal weer ervaren.
Ik ging terug naar Manchester en mijn klasgenoot naar Blackpool. Hij had ook een slechte dag. Hij werkt altijd buiten. Hij is een metselaar en het was erg koud naast de zee.
Chris was heel verrassend om me te zien, toen ze terug van werk kwam.
Ik was veel te moe om een blogbericht te schrijven.