Eindelijk heb ik iets gedaan

Eindelijk ben ik weer hier. 'S ochtends ging ik naar Daisy Nook tuincentrum met wat vriendinnen van de WI, om te lunchen. (Het was de eerste keer dat ik buiten was geweest, uitgezonderd in de tuin, naar de vuilnisbakken en op kleine wandelingen.) Er waren zes van ons. Een nieuwe WI-lid, Margaret, praatte te veel zodat er geen kans was voor iemand anders te spreken. Ik at salade met ham, heel saai. Tegenwoordig verwacht je meer in een salade te zijn, dan sla met een paar stukjes tomaat, komkommer, uien en peper, speciaal wanneer hij £4.50 kost.
Ik voel me nog goed, maar soms een beetje moe. Op woensdagavond kreeg ik een heel vervelend telefoontje van een vriendin (die vriendin, die altijd gaat naar Burnham-op-Zee, maar gaat nooit echt). Chris had haar net opgebeld om het nieuws te vertellen. Ze zei tegen mij: "Hoe gaat het met je?" Ik antwoordde, "Ik voel me goed." Ze zei, "Niet dapper wees. Vertel hoe je je ECHT voelt." Ik zei, "Ik voel me ECHT goed." Ik wilde tegen haar zeggen, "It's My Heart Attack And I'll Feel Fine If I Want To," zoals het liedje door Lesley Gore en anderen. Ze zei meer dingen zoals, "Leef je leven in volle gang." Ze is goedbedoeld, maar ze probeert om alles op een les te maken. Ik wilde iemand naar de deur te komen, zodat ik kon tegen haar stoppen met praten. Gelukkig is Chris terug van werk op dat moment gekomen.
Ik doe mijn lichaamsbewegingen en iedere dag wandel ik met Chris in de richting van de bushalte (nog niet de hele weg, het is te ver). Ik heb ook geleerd om te haken, van videos op YouTube. Het ziet er nog niet goed uit, maar nu heb ik wat hoop dat het beter wordt.