Een heel slechte zondag

Vorige zondag ging ik naar het ziekenhuis, omdat ik met zware borstpijn wakker was, de laatste ding dat ik verwacht had. De ambulance kwam snel naar onze deur en het personeel een ECG deed. Na het resultaat ervan, ze beslisten om mij straks naar het ziekenhuis te nemen. Je beseft niet echt hoeveel gaten in de wegen liggen, tot je naar een ziekenhuis in een ambulance "met blauwe lichten" gaat. Chris pakte een zak en volgde in haar auto.
Bij de "Manchester Royal Infirmary" is er een specialiste afdeling waarin ze angiogrammen doen, en dan de verstoppingen van je hartaderen uitnemen, als er nood is. Dit hebben ze aan me gedaan. Na dit operatie wegging alle pijn. Ik ben heel gelukkig geweest, omdat ik zo snel behandeld was. Ik lag in bed in de naast zaal, met verbinding aan een hartmonitor. De verpleegsters en dokters waren heel doeltreffend. Alle tijd dacht ik: "Ik ben niet echt hier. Dit is er niet aan me gebeurd."
Chris kwam binnen met mijn zakje. Ze hadden veel vreemde dingen gepakt, zoals een grote jas, en De Gazet van Antwerpen, maar geen zeep of handdoek en zo. Ze wist niet wat te pakken, want ze was in paniek geraakt. Ze zat bij het bed tot het eind van bezoekuren, dan ging ze terug naar huis om veel mensen op te bellen en emailen.
Omdat ik in Failsworth woon, beslissen het personeel om me terug naar het ziekenhuis "Oldham Royal" te vervoeren. Dus belden ze een andere ambulance op. Mijn drukke dag was nog niet gedaan, maar dat is een ander verhaal.