Ons weekend met Kennington WI

Vandaag hebben Chris en ik niks gedaan, omdat we zo moe waren. Sinds vrijdagavond hadden we nooit gestopt.
Om 18u45 op vrijdag haalden we twee vrouwen van de Kennington WI van hun Travelodge op. Een ervan had haar pols gebroken twee dagen geleden, en had op haar arm een grote blauwe draagverband van doek gemaakt. Het was heel moeilijk voor haar en we vroegen ons waarom ze was nog gekomen. We gingen naar de kerkzaal, dat ik eindelijk had gevonden. De avond was heel gezellig, met veel lekkere voedsel. Iemand uit Kent won onze deken in de loterij. (De foto's van het hele weekend in mijn albums zullen staan, zo gauw als ik de tijd heb.)
Op zaterdag stonden Chris en ik vroeg op, om met de vrouwen van Kennington een tocht te maken. We gingen in een minibus van de school in Bradford, waar Helen werkt. De directrice het reed.
Hoewel Helen en Jane had op een route eerder beslissen, Helen had alles veranderd, en we reden op een lange en vervelende tocht, heuvelop en heuvelaf, door de dalen en dorpjes van de Pennines in Yorkshire, in plaats van een plezierige en kortere tocht naar een van de dorpen niet zo ver weg. Je kan toch maar niet zoveel van een minibus zien. Nu en dan riep Helen een nutteloos feit uit, iets onbelangriks dat vaak verkeerd was. Na een uur of een beetje meer, begon ik me ziek te voelen. Plots ging ik zo wit als een doek, of zo Marilyn zei. "STOP DE BUS!" schreeuwde Jane. Gelukkig was er een parkeerplaats bij een pub. Helen nog gek deed. "De pub is gesloten!" zei ze, lachend.
"IK HEB DE VERDOMDE PUB GEEN NODIG, het spijt me, iedereen," riep ik, als ik van de minibus stapte uit. Na een paar minuten voelde ik me een beetje beter, en ik zat voorin. (Als ik over de armbanden tegen reisziekte had gedacht, dat Alfy had aan me verstuurd, waarschijnlijk zou ik gedacht hebben dat ik in een minibus geen nodig ervan had.)
"Ik dacht dat je zou flauwvallen," zei Marilyn. Gelukkig had ik me herstelde, toen we het centrum van Ashton-under-Lyne hadden bereikt. We gingen allemaal op een kanaaltocht, dat van het museum bij het kanaal had gestart. Tijdens de morgen hadden Carole, Doreen en Brenda de boot versierd en de sandwiches enz. gemaakt. (Ik voel me nooit ziek op kanalen). Iedereen genoot van de namiddag, en alle dag was het weer mooi en zonnig, en niet te warm.
Voor ons avondmaal gingen we naar een Indiaans restaurant in Oldham. (Ik denk dat we naar de "Carvery" binnen de Travelodge moesten gegaan zijn, want niet iedereen hield van Indiaans voedsel, en in de Carvery kan je Engels voedsel eten.)
Chris en ik kwam terug naar huis om 23u00 op zaterdagavond en we waren beide te moe om te denken.
De vrouwen van Kennington waren allemaal gezellig en vriendelijk, maar na twee dagen hebben we niet veel kennis ermee gemaakt.