Vorige week in Oostende

Vandaag naar Millstream, maar ik kon in bed zijn gebleven, want Rosemary had niet me verwacht. Ik heb wat poetsen gedaan en de schuur van Mabel opgeruimd (het lijkt zoals ik nooit op vakantie was geweest). Terug naar huis om 13u30, en veel vormen typte, omdat de computer nu werkt (voor hoelang? ik vraag me). Vanavond is het de ontmoeting van de WI comitie.
Vorige week in Oostende hadden we hele mooie weer. Het kon slechter in zomer zijn. Op maandag hadden we de gewoonlijke lange reis met de bus van Ashton-under-Lyne naar Dover. Onze kamer in het hotel was op de derde verdieping. Chris klaagde er veel over. Ze houdt niet van liften.
Op dinsdag gingen we naar Brugge met de bus. We hadden maar een dag om alles te kopen. Eerst wandelden we door de Begijnhof, waar alle de gele narcissen bloeiden, een hele prettige gezicht. Dat hebben we niet eerder gezien. Na een kopje koffie bij een tea-room in Mariastraat, gingen we naar Noordzandstraat, en kochten onze chocolade van Delhaize. In een DVD-winkel kocht ik ook de volgende reeks van Lili en Marleen, dat ik heel grappig vind.
We aten wat frijtjes van een frituur op de Markt. Ik kocht een boek over Vlaamse en Nederlandse schilderkunst, en eindelijk het bier. De bestuurster van de bierwinkel kent ons, maar ze was niet daar. We hadden pas het bier in onze zakken geplaatst, toen plots ze binnen de winkel kwam. "Heb jullie niet voor 10% korting gevraagd?" zei ze.
"We kunnen niet ervoor vragen," zei ik. "Je assistent heeft niet ons in haar leven gezien." De bestuurster gaf 5 euros aan ons. Dit doet ze, want ik veel WI-leden binnen haar winkel vorig december bracht.
Op woensdag gingen we naar Veurne Market en Ypres. Op Veurne kochten we beide een broek. Ik vind altijd iets dat past, als ik naar Belgie kom, soms veel gemakkelijker dan in Engeland. We wilden dan in de Sint-Walburgakerk te gaan. De vorige keer dat we in Veurne waren, het was volledig onder steigers geschuild, buiten en ook binnen. We openden de deur van de kerk, binnen gingen en . . . sneller buiten kwamen. Er was een begrafenis onderweg.
We gingen naar de Sint-Niklaaskerk in plaats daarvan, ook heel mooi, en rustig. Voor we terug naar de bus ging, kocht ik vier pruimen van een stalletje op de markt. De bediende sprak tegen me in het Engels. Ik sprak tegen haar in het Nederlands. Dit vond ik heel vreemd. Eerst dacht ze dat ik Duits was. Misschien is dat een teken van verbetering . . . of misschien niet.
Ik schrijf meer over onze vakantie morgen.