Chorley

Vanavond ging ik naar Lancashire College in Chorley voor mijn eerste klas in het Nederlandse taal. Onze lerares heet Carla en komt uit Groningen in Nederland, maar ze is getrouwd met een Engelsman. Er zijn acht anderen in de klas. Plots zei een vrouw tegen me, "Ben je . . ." Ze herinnerde me van dertig jaar geleden, toen ik studeerde voor verpleegster op dezelfde psychiatrische afdeling waar ze werkte. Ik was slechts daar voor acht weken. "Je tekende heel grappige cartoons," zei ze. Het is echt een kleine wereld. "Ik herinner niet iedereen," verklarde ze, "zelfs de studenten die een indruk maakten." Ik wilde om welke soort van indruk te vragen, maar dat deed ik niet.
Het was nuttig om met andere mensen in het Nederlands te spreken, hoewel is de cursus een beetje simpeler dan wat ik mezelf heb gedaan. We vroegen elkaar waar we wonen, hoeveel kinderen hebben we, of we hebben huisdieren, enz. enz. "Hoe heb je jezelf geleerd?" vroeg een van mijn klasgenoten. Ik zei, "Van boeken en ook de computer." (Of ik had voor een cursus gewacht, ik zou nog niets weten). Mijn klasgenoten zijn allemaal aardig, of tenminste zo het lijkt.
Carla zei dat mijn uitspraak heel goed was.